Ik zit op de luchthaven. Passagiers komen aan, nemen plaats en vertrekken naar hun vliegtuig. Tijdens de reis worden vreemden met elkaar verbonden — één doel, één weg. Volledig afhankelijk van één mens, uit vrije keuze.
Terwijl ik dit schrijf, draait de wereld door het lint. Eén mens leidt naar… vreselijke plaatsen. Er is iemand die gekozen werd — en die leidt naar de ondergang.
Het hotel.
Een oudere heer beheert het restaurant. Zulke mensen kom je sneller tegen in films — en toch staat hij hier ineens voor je. Hij vult de hele ruimte met zijn aanwezigheid en dient. Hij glimlacht naar iedereen. Hij spreekt meerdere talen — misschien behalve Japans — en gaat vloeiend van het Engels over naar het Frans, om even later Italiaans te spreken en af te sluiten met een mooi Spaans. Hij buigt licht en vraagt bezorgd waarom ik zo weinig gegeten heb. Hij glimlacht en knipoogt begrijpend: ‘En nu een espresso?’
Ik kom binnen voor het ontbijt en begroet hem in het Portugees. Hij straalt. Hij zegt: nog een paar dagen en we praten uitsluitend Portugees. We lachen, want we weten allebei dat dit onmogelijk is. Maar na drie maanden — wie weet. Ik vertrek over een paar dagen.
Hij vraagt bezorgd hoe de uitstap naar Sintra was, want hier was het koud. Ik vertel hem hoe de wind huisde bij Cabo da Roca, en hoe de wolken boven de oceaan stonden als een muur — ons delend in een bewolkt en een zonnig deel. En Sintra? Prachtig, warm en geurig in de tuinen van het kasteel Pena.
Hij was blij en vertelde met oprechte passie over de verborgen hoekjes van Portugal. Speelde hij toneel? Nee. Hij wilde gewoon dat ik me belangrijk voelde. En dat lukte hem.
En boven onze hoofden klinkt een belofte: ‘Ik zal jullie vernietigen, omdat ik het kan en wil — en wat ga je daaraan doen?’
Een grappig oud mannetje… gevaarlijk in zijn groteske pose. Laten we de clown niet onderschatten.
En ja — het is zijn werk. Maar hij verbindt mensen. Hij maakt dit moment mooi. Hij creëert een thuis voor wie ver van huis is. Twee mensen — zo’n verschillend handelen.
Het treinstation.
Opnieuw observeer ik. Op weg naar het werk, naar een afspraak — snel een koffie en een broodje, want iemand vergat zijn lunch mee te nemen. Opnieuw verbindt ons iets: de tijd. En het goede.
Als alleen dát ons kon verbinden — en niet campagnes om voorraden aan te leggen voor het geval van… dat wat we niet willen benoemen.
Daar loopt een dame met een contrabas. Een heer rent, want hij is zijn trein bijna misgelopen. Iemand danst op het perron, iemand huilt, iemand anders lacht.
Ik zoek een woord dat ons allen verbindt.
Ik heb het.
Het leven.
Ieder van ons wil leven. Jammer genoeg stellen sommigen hun eigen leven boven dat van anderen — en geven zichzelf het recht te beslissen wie mag leven en wie niet. Terwijl iedereen hetzelfde verlangt.
Herken jij ook die momenten waarop een vreemde jouw dag mooier maakt? Deel dit verhaal met iemand die het nodig heeft — of laat hieronder een reactie achter. Want verbinding begint met één woord.
👉 Deel. Reageer. Verbind.