Merlin Bird ID is sedert maanden mijn nieuw speelgoedje. Het klinkt fancy maar het is simpelweg een app om vogelgeluiden te identificeren. Met het Stropersbos als buur ben ik nieuwsgierig geworden naar zijn bewoners. Ik hoor ze wel maar zie ze niet: meestal een fenomeen eigen aan stedelijke omgevingen tenzij er een conflictsituatie aan te pas komt – al dan niet eindigend bij de vrederechter – in dat geval wordt de buur wel heel zichtbaar.
Van zodra ik een gaatje vrij heb neem ik Merlin bij de hand om het bos in te duiken. Via het ingebouwd microfoontje ontdek ik een volk van allerlei pluimages: de nijlgans, de tjiftjaf, het winterkoninkje, de koolmees, het roodborstje, de vink, de houtduif, de ekster, de merel, de zwartkop – nog nooit van gehoord – enzovoort. Het lijstje lijkt eindeloos en doet me telkens van de ene verbazing in de andere vallen. Elke vogel zingt zoals hij gebekt is en de app plakt er een gezicht of beter gezegd een foto op, heel handig. Toegegeven, deze gevederde dierensoort behoorde tot voor kort tot de ver-van-mijn-bed show. Ik had geen enkele affectie met vogelaars – een term die eerder in de erotische sfeer thuishoort – maar kijk, een mens is nooit te oud om te leren of zijn mening te herzien. Deze nieuwe liefde deel ik dan ook graag met mijn naasten met als gevolg dat sommige nu ook bij Merlins fanclub horen. Getriggerd als ik was bleef het natuurlijk niet bij de app alleen, al snel volgde de aankoop van het boek ‘Want vogels zijn precies als mensen’ van Tim De Winter, een absolute aanrader. Tim beschrijft op een ludieke manier meer dan zestig vogels met hun typische (lees menselijke) soms wat rare trekjes, gewoontes en gedragingen : weetjes die naar meer smaken. Zowel de app en het boek bevestigen het gezegde ‘onbekend is onbemind’.
Dit gevoel had ik ook bij het zien van de human interestreeks – chiquere term voor reportage – van Karine Claassens over Groenland. Plots kwam dit land in de schijnwerpers omdat Trump alias De Oranje Kolderindekop Viking – we blijven in de sfeer van de contreien – besloot Groenland te annexeren of erger nog zich toe te eigenen. Omdat dit begeerde land een autonome provincie is van Denemarken schoten de Denen op hun beurt in een kramp, trommelden wat Europese bondgenoten op en stelden hun veto. Foetsie, het hygge-gevoel. Maar wat de Groenlanders zelf? Was het misschien geen slecht idee om hen eens over deze kwestie te interpelleren – want zo heet dat in politieke termen, niet? Karine Claassens trok haar stoute winterboots aan en reisde richting Groenland. De prachtige onherbergzame landschappen maar vooral de verhalen die ze daar sprokkelde grepen me bij de keel. De figuurlijke Deense enkelband die de Groenlanders vanaf de veertiende eeuw aangemeten kregen heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. De bewoners werden gedwongen afstand te doen van hun taal, hun gewoontes en tradities, hun identiteit zowat gevild en spreekwoordelijk aan de walvissen gevoederd. Klinkt bekend in de oren?
Ondanks het hoogste zelfmoordcijfer ter wereld, wijdverbreid alcoholisme, een gebrek aan toekomstperspectief en daarnaast de impact van de klimaatsverandering maakte ik kennis met een aantal trotse en weerbare Groenlanders. Een jonge generatie die terugkeren naar hun roots en tradities, die elkaar versterken en dragen in hechte gemeenschappen. Mijn ingebouwde app heeft nu op hen een gezicht geplakt en ik heb het land en zijn bewoners in mijn hart gesloten want onbekend is onbemind.