Na zijn studies bouwde Marcel Colman (90) uit de Voorthoek een schitterende carrière uit in het bedrijfsleven en trok de wereld in voor zijn werk. Marcel was aan de slag in onder meer Algerije, Hongarije, Libië, Polen, Moskou en Abu Dhabi. Een verhaal van een vakman, reiziger en vooral iemand die altijd trouw bleef aan zijn roots.
‘Als zoon van een keuterboerke in een gezin met 5 kinderen bezaten we niet veel maar we hadden niets tekort, zelfs niet tijdens de oorlog. Het leven was overzichtelijk en eerder per toeval kwam ik in contact met een wereld die ver buiten ons dorp lag. Van jongs af aan was ik geboeid door techniek, ik wilde weten hoe dingen in elkaar zaten, waarom iets bleef staan of waarom het omviel. Studeren was voor mijn geen last maar een kans. Ik leerde makkelijk, had goede leerkrachten en de opgedane technische basis heeft mijn leven bepaald.’
Potlood en meetlat
Marcel volgde 5 jaar metaalbewerking, draaien, frezen en paswerk aan de VTS in Sint-Niklaas aangevuld met 4 jaar metaalconstructie tekenen en sterkteleer aan de Nijverheidsschool. Vervolgens studeerde Marcel 4 jaar elektromechanica Hoger Niveau van de eerste graad aan het RTI in Sint-Nikaas.
‘Mijn loopbaan begon bij het studiebureau van Nobels-Peelman in Sint-Niklaas waar ik al snel verantwoordelijk werd voor het tekenwerk en stabiliteitsberekeningen van nieuwe projecten zoals de gebouwen van Sidmar in opbouw voor de nieuwe staalfabriek in Zelzate. Dat was nog de tijd van potlood, meetlat, calquepapier en tekentafel. Berekeningen deden we met de rekenlat, computers bestonden er nog niet en je verstand was je belangrijkste gereedschap.’
‘Met Demag uit het Duitse Duisburg en Voest uit het Oostenrijkse Linz, algemene aannemers en knowhow leveranciers bij Sidmar, kwamen de eerste contacten met het buitenland. Zo reisde ik later naar landen waar we onze producten probeerden te verkopen. Nobels-Peelman had een zeer goede reputatie in het buitenland, wereldwijd hebben ze meer dan 80 fly-overs geïnstalleerd.’
‘Een stuk van mijn leven gekost’
‘Een project in Moskou – van 1976 tot 1979 – betrof de bouw van een expohal van 110m op 110m. De logistieke uitdaging was enorm. In eerste instantie probeerden we het constructiemateriaal vanuit België te vervoeren met de trein. Dat bleek achteraf geen optie ook al omdat we in Rusland geconfronteerd werden met bredere sporen. Uiteindelijk vond er transporten plaats richting Moskou gedurende drie jaar van circa 500 vrachtwagens telkens met 25 ton constructiematerialen.’
‘Het waren intense jaren, werken in andere culturen, normen en waarden, soms extreme kou in Moskou tot -24 graden. Ook de corruptie tierde er welig, de motivatie van de Russische arbeiders stond op een laag pitje. Echt, dat project heeft een stuk van mijn leven gekost. Maar ik was een doorzetter en beet me altijd vast om mijn doel te bereiken.’
Onverwachte loopbaanwending
‘Na het failliet van Nobels-Peelman in 1983 kreeg mijn loopbaan een onverwachte wending. Ik belandde als projectmanager bij het Waalse Saint-Roch, een fabrikant en leverancier van grote glasprojecten en koepelbouw in aluminium, glas en metaalconstructie. We realiseerden indrukwekkende projecten zoals atriums voor hotels, winkelcentra met koepels zoals het Shoppingcenter Wijnegem, openbare gebouwen en de halfronde koepel boven de ingang van het Europese parlement in Brussel op 70m hoogte.’
‘Eén van mijn meest prestigieuze projecten, in opdracht van Saint-Roche, was een eigen ontwerp in Boedapest voor de hoofdzetel van de Nationale Nederlanden voor Oost-Europa, met een volledig glazen dak met ook de draagbalken in glas. Ik maakte uitvoeringstekeningen en sterkteberekeningen en in het labo van de VUB in Brussel deed ik destructieve testen op twee elementen van het dak op ware grootte.’
Jonge mensen motiveren
Naast zijn carrière in het bedrijfsleven gaf Marcel ook nog eens 17 jaar les in de avondschool van de Nijverheidsschool waar hij zelf had gestudeerd. ‘Een generatie Stekenaren leerde ik tekenen, rekenen, meten en vooral geloven dat ze meer konden dan ze dachten. Het was mooi om jonge mensen te zien groeien. Sommigen kwamen in de school binnen met weinig zelfvertrouwen en gingen buiten als vakmensen die later een prachtige loopbaan uitbouwden.’
Lid van drie koren
‘Ondanks mijn drukke beroepscarrière ben ik altijd nauw verbonden geweest met het dorpsleven. Ik was lid van drie koren: eerst het Sint-Gregoriuskoor in Sint-Pauwels waar ik eveneens voorzitter was, daarna het Ruysseveldekoor in Stekene en tenslotte ook het Nobelkoor in Kemzeke. Voorts was ik actief betrokken bij de KAJ en KWB. Na het overlijden van mijn vrouw Annie ben ik terug verhuisd van Sint-Pauwels naar de Voorthoek waar ik nu nog steeds met veel genoegen woon.’
Open blik op we wereld
Marcel is van vele markten thuis. In zijn woning hangen prachtige aquarellen van zijn hand zowel figuratief, modellen, landschappen en dieren. Hiervoor volgde Marcel jarenlang les aan d’Academie in Sint-Niklaas. ‘Ik heb in hoge mate last van slechtziendheid wat mij belemmert om nog te schilderen of te tekenen. Ik doe het rustig aan. Mijn geheugen is wel heel scherp, ik kan nog moeiteloos berekeningen maken rond stabiliteit en dergelijke.’
‘Ik ben heel dankbaar om wat ik allemaal heb meegemaakt. Mijn werk bracht me in contact met nieuwe culturen, andere manieren van denken en technische uitdagingen die me steeds scherp hebben gehouden. Mijn verhaal met vele reizen en uitdagingen herinnert ons eraan hoever een mens kan komen met een nieuwsgierige inzet en een open blik op de wereld. En het toont hoe sterk de band met ons dorp blijft zelfs na een leven onderweg. Het zijn precies die verhalen die onze samenleving rijk maken en die we moeten blijven koesteren.’
Quote:
‘Ik heb heel dankbaar om wat ik allemaal heb meegemaakt. Mijn werk bracht me in contact met nieuwe culturen, andere manieren van denken en technische uitdagingen die me steeds scherp hebben gehouden.’
Marcel Colman
