Voor Mathias Buckinx uit Koewacht is Eastwood Lane geen project dat plots uit het niets ontstond. Het is eerder een verzameling stemmen, herinneringen en melodieën die jarenlang zijn blijven wachten. Sommige songs schreef hij al meer dan vijfentwintig jaar geleden. Andere zijn recenter, maar dragen dezelfde kern: muziek als een plaats waar het innerlijke leven hoorbaar en zelfs voelbaar mag worden.
‘Alle muziek die ik maakte is altijd zeer introspectief geweest. Ik leg er alles in wat ik voel. Dat is niet uitzonderlijk voor een artiest, maar het is ook gewoon nooit veranderd.’
En toch is er iets verschoven. Waar de eerste opnames van Eastwood Lane vooral het werk waren van een songschrijver die zijn materiaal eindelijk naar buiten bracht, klinkt het project vandaag als iets dat zijn vorm heeft gevonden. Niet toevallig gebeurde dat met het ontstaan van een bijna vast ensemble rond hem. Vorig jaar vroeg Mathias enkele muzikanten of ze deel wilden worden van het Eastwood Lane-ensemble. Het project blijft in essentie solo, maar de toevoeging van cello, viool en percussie veranderde veel. De songs kregen ademruimte, diepte en een nieuwe dramatische laag.
‘De extra gelaagdheid van cello, viool en percussie doet veel,’ zegt Mathias. ‘Nu pas weet ik welke richting ik uit wil. En dat terwijl ik al dertig jaar songs schrijf.’
Lange voorgeschiedenis
Die lange voorgeschiedenis is belangrijk om Eastwood Lane te begrijpen. Mathias is geen debutant die aan een eerste hoofdstuk begint, maar een artiest die eindelijk een taal gevonden heeft voor materiaal dat soms al een leven lang meegaat. Eind jaren negentig bracht hij als Mathias Kane het nummer ‘Seventh Heaven’ uit, onder de vleugels van Virgin en het Belgische label Play That Beat. Maar Eastwood Lane is geen nostalgische terugkeer naar vroeger. Het project kreeg pas echt vorm toen hij enkele jaren geleden besloot iets te doen met nummers die lang waren blijven liggen.
Het vorige album, The Days That Never Came, was daarin een noodzakelijke stap. De titel alleen al draagt de kern van de plaat: de dagen die nooit gekomen zijn, en ook nooit meer kunnen komen. Voor Mathias was het album een vorm van acceptatie. De aanvaarding van verloren tijd. Vrede nemen met wat onmogelijk nog kan gebeuren. Daarmee was The Days That Never Came tegelijk een afsluiting en een nieuw begin. Een afscheid van het hopende leven, van het idee dat muziek pas betekenis krijgt wanneer ze leidt naar een bestaan van podium tot podium. Mathias kijkt daar vandaag rustiger naar.
‘Ik ben blij met hoe de zaken nu zijn. Ik geniet van het maken van muziek aan mijn tempo. Ik weet zelfs niet meer of ik het ooit anders zou hebben gewild.’
Toch blijft het titelnummer van die plaat cruciaal. ‘The Days That Never Came’ is volgens Mathias de basis van alles wat hij met Eastwood Lane doet en opneemt. Het is niet zomaar een song uit een vorig album, maar een soort artistieke grondsteen.
Nieuwe album
Het nieuwe album, dat begin volgend jaar wordt verwacht, lijkt vanuit die basis een andere richting uit te gaan. Niet weg van de introspectie, maar net dieper. Mathias heeft een duidelijk concept voor ogen, al wil hij dat voorlopig nog niet volledig prijsgeven. Wat hij wel wil zeggen: romantiek wordt het centrale thema. Niet enkel als liefde in de klassieke zin, maar als verlangen, verbeelding, overgave en misschien zelfs als verzet. Het nieuwe album lijkt een ode te worden aan wat mensen ondanks alles blijven voelen. Aan schoonheid, aan kwetsbaarheid.
Een songtitel die voorlopig als mogelijk zwaartepunt opduikt, is ‘The Night the Romance Died’. Ook daar wil hij nog niet te veel over kwijt, maar hij noemt het zelf ‘een ode aan romantiek’, met in zijn hoofd verwijzingen naar zowel Queen’s A Night at the Opera als ‘American Pie’ van Don McLean.
‘In mijn hoofd klinkt dat momenteel allemaal logisch,” lacht hij, “maar we zijn nog ver weg van de uitwerking
Voorzichtigheid.’
Die voorzichtigheid typeert de fase waarin het album zich bevindt. Er ligt een duidelijke artistieke richting, maar de songs zijn nog volop in beweging. Sommige oude nummers botsen vandaag met hun eigen leeftijd. ‘Soms klinkt de tekst alsof hij door een vijftienjarige is geschreven,’ zegt Mathias. ‘En dat is ook gewoon zo. Daar moet ik dus nog wat aan sleutelen.’
Ook een nummer dat hij enkele jaren geleden schreef voor een toneelstuk in opdracht van Ben Rottiers krijgt een plaats op de plaat, al zoekt hij ook daar nog naar de juiste tekst. De song moet uit zijn theatercontext worden gehaald en opnieuw leren ademen als Eastwood Lane-nummer.
Een nummer dat wel al duidelijker vorm krijgt, en zelfs al live werd gebracht als voorsmaakje voor het nieuwe album, is ‘These Eyes’. Het lied vertrekt vanuit het beeld van een moeder die zingt voor haar gesneuvelde zoon. De kiem daarvoor ligt in Belfast, waar Mathias enkele jaren geleden tijdens een optreden oorlogsliederen hoorde die hem diep raakten.
‘Ik heb al lang een bepaalde passie voor oorlogsliederen,’ zegt Mathias. ‘Het afschuwelijke lijden dat slachtoffers ondergaan, ver weg van de beslissingsmakers, raakt me enorm.’ Met ‘These Eyes’ probeert hij niet zomaar over oorlog te schrijven, maar over de menselijke tol ervan: het verdriet van wie achterblijft, het onherstelbare verlies dat nooit in politieke taal past.
Samenspel en podiumgevoel
Ook productioneel wordt het nieuwe album anders aangepakt. Waar Mathias vroeger vaak vanuit arrangementen dacht, wil hij nu vertrekken vanuit hoe de songs live moeten klinken. ‘Begin with the end in mind,’ zegt hij. De bezetting met cello, viool en percussie is daarbij geen versiering achteraf, maar een richtinggevend element. De plaat moet ook gedragen kunnen worden door het ensemble dat Eastwood Lane vandaag mee vormgeeft.
Dat maakt het komende album mogelijk tot het eerste waarop Eastwood Lane volledig klinkt zoals Mathias het nu voor zich ziet. Niet als een verzameling thuisgebrachte songs, maar als een werk dat vanuit samenspel, podiumgevoel en emotionele directheid ontstaat. Dieper. Anders.
Daarin ligt misschien de kern van Eastwood Lane vandaag. Het vorige album ging over vrede nemen met verloren tijd. Het nieuwe lijkt te gaan over wat er daarna nog mogelijk is: romantiek zonder naïviteit, herinnering zonder stilstand, oude songs die een volwassen stem krijgen.
Na dertig jaar schrijven en veertig jaar muziek maken klinkt Eastwood Lane niet als een laat begin, maar als een project dat precies nu zijn juiste moment gevonden heeft.
