Op zondag 19 april verzekerde Avanti zich van promotie naar derde amateurs. Vorig seizoen was de club na acht seizoenen nationaal voetbal naar eerste provinciale gezakt, maar dat dipje is nu rechtgezet.
De match tegen Vrasene stond vooral in het teken van het afscheid van Jyrki Franssens. Jarenlang captain, sterkhouder, motivator en de rots in de branding. Een man waar ik als sportverslaggever een immens respect voor had want Jyrki was ook groot in de nederlaag. Als je wint staan ze in de rij voor een interview, bij verlies is het zoeken naar een gesprekspartner. Bij Jyrki kon je altijd terecht.
‘Twaalf jaar heb ik in het eerste elftal van Avanti gespeeld, waarvan tien jaar als captain. Het eerste jaar was Tim Motyka captain en het laatste seizoen was ik vooral aan het revalideren. Vorig jaar mijn meniscus gescheurd en een jaar moeten revalideren, zo kon ik toch niet stoppen, zeker na die degradatie van vorig jaar.’
‘Ik ben begonnen bij Stekene Sportief, op mijn veertiende naar Red Star Waasland waar ik alle nationale jeugdreeksen doorlopen heb. Drie jaar captain van de nationale reserven, negen keer op de bank van de eerste ploeg in tweede klasse. Dan tijdens mijn studies aan de universiteit drie jaar Klauwaerts Kemzeke, één jaartje Svelta Melsele en dan twaalf jaar Avanti.’
Niet hot
Is er in die twaalf jaar nooit aan je mouw getrokken? ‘In het begin wel een beetje maar eens ze voelen dat je hard aan een club hangt vermindert dat. Zeker als je iedere week speelt. In het begin was er interesse van Wetteren en Racing Mechelen maar als je zes jaar bij een club bent hoor je niemand meer. Dan ben je niet meer hot op de transfermarkt. Da’s makkelijk, dan moet je die ook niet meer afwijzen.’
Echte Stekenaars
‘Nu is het iets minder maar vroeger was het ook een team met vooral echte Stekenaars. Toen was er die klik en ging je zonder nadenken naar Guy (Mannens) om bij te tekenen. Financieel was ik elders ongetwijfeld beter geweest maar dat is nooit mijn prioriteit geweest. Avanti is altijd een zeer correcte club geweest op alle vlakken, ook qua omkadering. Ik had misschien hoger kunnen spelen maar als je je goed voelt en je speelt op je eigen gemeente dan moet je blijven waar je bent.’
‘De zotste herinnering was de vorige eindronde toen Rieno Van Oost trainer was. Als ploeg waren we kwalitatief misschien iets minder maar op enthousiasme hebben we de promotie afgedwongen. Misschien op sommige momenten wat onorthodox maar als je met een ploeg kameraden speelt kan er veel. Toen ik hier begon speelden we het eerste jaar in eerste provinciale en hebben we vaak op onze oren gehad. Na nieuwjaar begon alles te klikken met de trainer en de ploeg en waren we vertrokken. Iedere week een stapje beter.’
Je liet het woord Rieno al vallen. Hebben jullie samen de voorbije tien jaar de stempel op de club gedrukt? ‘In die periode zat iedereen op de juiste plaats en alles lukte. De externe omgeving vroeg zich af wat het geheim was maar het is gewoon het wederzijds vertrouwen tussen de spelersgroep en de trainer. We deden alles wat er gevraagd werd, het was een speciale manier van werken maar wel een heel leuke. Als je terugblikt dan stel je vast hoe weinig ploegen zo’n lange samenwerking kunnen vasthouden.’
Moeilijke patiënt
‘Ik ben al die tijd blessurevrij gebleven tot vorig jaar tegen Oostende. Een scheurtje dat er al langer zat en één verkeerde beweging was er teveel aan. We hebben eerst geprobeerd zonder operatie maar in september hebben we dat dan toch beslist om hier op een mooie manier afscheid te kunnen nemen. Ik heb daar een jaar heel hard aan moeten werken met onze kinesiste Els. Ik was misschien de moeilijkste patiënt want als je zelf kinesist bent weet je alles beter. Althans: je denkt dat je alles beter weet want je voelt het in je eigen lichaam. Maar alles is goed in de plooi gevallen. Toen ik nog niet mocht spelen ben ik begonnen met fietsen, lopen en zwemmen en zo kwam mijn broer Jordy op het zotte idee om triatlon te gaan doen. Samen met hem en een vriend staan we voor het eerst aan de start van een halve marathon het eerste weekend van september in Knokke.’
Er was gemor bij de supporters dat je geen basisplaats kreeg in je galawedstrijd. ‘De ploeg draait nu eenmaal en ik heb gezegd dat ik er zou staan als ze mij nodig hadden. Een volledige match of een deel, starten of invallen maakte niet uit, ik wilde gewoon op een mooie manier afscheid nemen. Ik ben al die tijd met plezier blijven trainen. En als sportman wil je uiteraard spelen en winnen. Vorige week na het verlies – tegen Rieno nota bene – ben ik na de match naar de Kwaremont gereden en tien kilometer gaan lopen. Dat zegt genoeg. Maar we hebben de doelstelling om te promoveren gehaald ondanks het moeilijke seizoenbegin. Je zit dan geblesseerd op de bank en vraagt je af of dat nog wel goed komt. Maar coach Wim Marin heeft dat altijd positief benaderd en eens de ploeg vertrokken was volgden de driepunters.’
KADER:
Rieno Van Oost: ‘Zo’n captain heb je nodig’
Het verhaal van Jyrki bij Avanti is onlosmakelijk verbonden met trainer Rieno Van Oost. ‘Elf seizoenen eerste ploeg hebben we samen mogen beleven’, vertelt Rieno. ‘Jyrki was een speler met een echte profmentaliteit maar dan op ons niveau. Op elke training aanwezig om er vol voor te gaan. Gedrevenheid en alle opdrachten die ik gaf op training en tijdens de match pakte hij aan. Hij was niet de grootste babbelaar maar hij gaf het voorbeeld waar het moest: op het veld. Hij was wel de eerste om tegen manager Guy Mannens te gaan zeggen wie we zeker moesten houden.’
‘In die 11 seizoenen was hij onbetwist titularis en 10 jaar captain. We hebben als ploeg ook moeilijke momenten gehad. Na een nul op zeventwintig was er paniek op en rond de club. Maar samen met Jess De Rudder slaagde Jyrki erin de rust te bewaren om er uiteindelijk doorheen te spartelen. Zo’n captain heb je nodig als trainer.’
