Ze zag een groot deel van Europa, reisde met haar man naar de poolcirkel maar nergens voelde Sindy D’hanis (86) zich zo thuis als op haar geboortegrond aan de Trompstraat. Heel haar leven woonde Sindy in dezelfde straat. ‘Met een positieve instelling bereik je zoveel meer in het leven.’
‘Ik was enig kind, volgde de lagere school in de Hellestraat en trok nadien naar Onze- Lieve-Vrouw-Presentatie in Sint-Niklaas. Vrijwel mijn ganse beroepsleven was ik actief in de administratie, bij postorderbedrijf Neckerman in Hulst en Sint-Niklaas bekleedde ik een hogere functie. Ik trouwde met François Van der Gucht, een Belg uit Hulst. We kregen twee kinderen, een meisje en een jongen. François werkte een groot deel van leven in de chemiebouw, twee jaar lang verdiende hij nog een extra cent bij als zelfstandig fietsenmaker.’
‘We konden tegelijk op vervroegd pensioen maar hebben er niet zo lang van kunnen genieten. François stierf helaas dertien jaar geleden aan de gevolgen van kanker. Ik was jarenlang zijn mantelzorger, op die manier kon François thuis blijven wonen. We kozen voor palliatieve sedatie maar dat zou ik nu niet meer doen, het was een lange lijdensweg.’
Kruidenierswinkel
‘Tot 1953 had mijn moeder een kruidenierswinkel in de Trompstraat 37 waar nu mijn kleinzoon woont. Tot 1967 baatte ze later haar winkel uit in wat nu mijn garage is. Het was nog zo’n winkel waar je letterlijk alles kon krijgen van houten blokken tot sloffen, lakens, handdoeken, klompnagels, lucifers, conserven maar net zo goed ook een ‘schelle kaas’, mosterd of pickles. Sluitingsdagen kende ze niet, de winkel was 7 op 7 open, enkel op de verplichte sluitingsdagen zondagmiddag en maandagmorgen kon mijn moeder even op adem komen.’
‘Mijn vader was een boer, met voornamelijk de teelt van landbouwgewassen, zowel op eigen akkers als gepacht land. Voorts bezat hij nog enkele koeien. Al met al was het een hard labeur maar klagen stond niet in het woordenboek van mijn ouders. Ze waren tevreden met wat ze hadden, een positieve instelling die ik van hen heb geërfd.’
Splinter in het oog
‘Toen ik 78 was werd de ziekte van Hodgkin vastgesteld, een zeldzame goed behandelbare vorm van lymfeklierkanker ontstaan in de hals. Ik onderging chemo en bestraling, van de chemo was ik flink ziek. Uiteindelijk ben ik voor 97% genezen verklaard. Wel heb ik constant pijn in mijn handen, een tintelend gevoel als gevolg van de chemobehandeling. Mijn zenuwbanen zijn fors beschadigd en daardoor heb ik nauwelijks gevoel in mijn handen, een tintelend overleven.’
‘De oorlog heeft mij ook getekend. Rond de bevrijding werd ik getroffen door een Duitse mitraillette. Op het eerste gezicht bleek er weinig aan de hand, hoewel ik altijd een zwart bolletje zag zweven voor mijn rechteroog. Een lang verhaal kort: uiteindelijk werd, veertig jaar na de gebeurtenis, een minuscuul stukje ijzer gevonden, sindsdien heb ik geen zicht meer in mijn rechteroog.’
Aangepaste bungalow
‘Inmiddels woon ik hier 36 jaar op de familiegrond in een bungalow, helemaal aangepast aan ‘de oude dag’, met alle voorzieningen op de benedenverdieping. Ik heb altijd graag buiten gewerkt maar dat lukt nu niet meer, niettemin mijn tuin ligt er piekfijn bij.’
‘Zoals gezegd: de Tromp is de buurt waar ik me helemaal thuis voel. Vroeger kenden de mensen elkaar wel meer dan nu het geval is. We organiseerden steeds een buurtbarbecue en een nieuwjaarsreceptie. Weet je dat er rond 1961 slechts drie auto’s rondreden op de Tromp waaronder die van de bakker? Ook domein De Wal was een plek waar we ons konden uitleven. Er was toen nog een camping, de gasten gebruikten stro die ze bij vader kwamen ophalen als vulling voor de slaapzakken.’
Mobilhome
‘Nog voor de huidige ‘camperrage’ bouwden we een bestelwagen om tot onze mobilhome, op dat vlak waren we echte voorlopers. We hebben een groot stuk van Europa gezien met vakanties naar onder meer Frankrijk, Italië, Spanje, Slovenië, Tsjechië, Denemarken, Finland, Zweden en Noorwegen. Ik heb hier nog een certificaat liggen dat wij ontvingen bij het overschrijden van de poolcirkel. Oostenrijk was ons favoriete vakantieland, we gingen er 20 jaar langs zowel in de krokusvakantie als in de zomer.’
‘Ik kijk tevreden terug op mijn leven. Ik mis mijn man, dat verlies blijft knagen. Het warme contact met mijn kinderen koester ik zeer. Buren komen regelmatig langs voor een koffie en een babbel. Ik heb veel meegemaakt, draag mooie ervaringen met me mee, ik zou alles meteen willen overdoen. Ik leef mijn eigen waarden en hang nooit af van het oordeel van anderen.’
Quote:
‘Nog voor de huidige ‘camperrage’ bouwden we een bestelwagen om tot onze mobilhome, op dat vlak waren we echte voorlopers.’
Sindy D’hanis
