In zijn mancave in de Zavelstraat in Stekene brengt Willy De Moor uren door tussen honderden lp’s en gitaren. Muziek is zijn passie, na zoveel jaren brengen The Rolling Stones hem nog steeds in vervoering

‘Mijn platenkast is eigenlijk mijn levensverhaal. Als je hier rondkijkt, zie je meteen dat muziek een groot deel van mijn leven is. Elke lp hier heeft een verhaal. Sommige platen brengen me meteen terug naar een bepaald moment in mijn leven. Muziek is voor mij nooit zomaar achtergrond geweest. Het was een uitlaatklep, een droom, soms zelfs een soort therapie.’

‘Ik ben een enorme Rolling Stones-fan. Dat is begonnen toen ik jong was en eigenlijk nooit meer gestopt. Ik speel zelf slaggitaar en basgitaar, en bij The Stones hoorde ik iets dat ik nergens anders vond: rauwheid, energie, rock-’n-roll die niet perfect hoeft te zijn om goed te zijn.’

It’s Only Rock ‘n Roll

‘Mijn collectie begint al met een heel vroege plaat op Decca, vol covers en met maar één eigen nummer: ‘Tell Me’. Daarnaast heb ik onder meer Black and Blue, Through the Past, Darkly, Undercover, Some Girls, Dirty Work, Emotional Rescue, Sticky Fingers en Tattoo You. Maar als ik één plaat moet kiezen, dan blijft It’s Only Rock ’n Roll voor mij dé absolute topper.’

‘In die lp komt alles samen. Meer nog dan andere Stones-platen kan ik daarin verdwijnen. Dat album brengt me terug naar 1973. Ik stond toen aan het begin van mijn eigen zaak in aanbouwkeukens. Drie maanden eerder werkte ik nog als plaatser bij de firma Odal, en plots kreeg ik de kans om zelf Duitse keukens te verkopen en te plaatsen. Ik weet nog dat ik die avond thuiskwam, compleet opgejaagd door de adrenaline. Ik zette een koptelefoon op, legde ‘It’s Only Rock ’n Roll’ op en zat daar gewoon volledig in op te gaan. Zonder drugs, puur op muziek en gevoel. Dat was echte extase.’

Liveplaten

‘Ik heb ook heel wat liveplaten van de Stones, zo klinken ze het best, pas dan hoor je waarom die groep zo groot is. Ik blijf genieten van Still Life (American Concert 1981), Got Live If You Want It! en vooral Get Yer Ya-Ya’s Out! Dat kraakt en rammelt soms, maar net dát maakt het zo goed. Geen perfect opgepoetste studioplaat, maar pure rock-’n-roll die leeft en ademt. Ruw, opzwepend en vol energie. In mijn oren is dát de echte Stones-sound.’

Van The Beatles tot Neil Young

‘Ik luister niet alleen naar The Stones, hoor. Ik heb ook veel respect voor The Beatles. Vooral de verzamelplaten Rock ‘n’ Roll Music en 1967–1970 draai ik nog regelmatig. Daarnaast  staan hier ook The Who, The Kinks, Joe Cocker, Pink Floyd en Steppenwolf in de kast.’

‘Harvest’ van Neil Young blijft speciaal. Dat brengt me terug naar mijn zeventiende verjaardag. Ik wilde toen dolgraag elektrische gitaar spelen, maar van thuis mocht dat niet. Dus kocht ik een goedkope akoestische gitaar en een mondharmonica bij Rudy’s Music Shop. ‘Heart of Gold’ had ik verrassend snel onder de knie. Maar uiteindelijk won de rock-’n-roll toch weer.’ (lacht)

Elektrische Dylan

‘Ook Bob Dylan ontbreekt niet in mijn collectie. Dylan leeft voor mij pas écht elektrisch, daarin ben ik wellicht iets eigenzinniger. Dylan’s Greatest Hits vind ik fantastisch. Niemand brengt Dylan zoals Dylan zelf. Vooral zijn elektrische werk spreekt me enorm aan.’

‘Met ‘The Times They Are a-Changing’ had ik het moeilijker. Ik begrijp dat velen het een meesterwerk vinden, maar voor mij miste het de kracht en dynamiek van zijn latere elektrische platen. Dat is natuurlijk mijn persoonlijke smaak.’

Muziek mag ook iets vertellen

‘Ik hou ook van luisterliedjes en kleinkunst, Robert Long bijvoorbeeld. Zijn plaat ‘Vroeger of later’ vond ik prachtig: humor, kritiek op de maatschappij en teksten recht uit het leven gegrepen. Ook ‘Miek & Roel – Zingen Tom Paxton’ draai ik nog graag. Mooie vertalingen van de songs van Tom Paxton, eenvoudig gebracht maar met veel warmte en inhoud.’

De magie van een lp

‘Een lp opleggen blijft iets magisch. Streaming heeft vinyl niet kunnen vervangen. Een lp opleggen is een ritueel. De hoes bekijken, de naald neerleggen, dat lichte gekraak… dat hoort erbij. Muziek mag voor mij wat karakter hebben, net zoals mensen. Misschien daarom dat ik altijd bij The Rolling Stones ben blijven hangen. Dat is geen perfecte muziek, dat is levende muziek. En uiteindelijk is dat wat ik het mooiste vind: platen die je niet alleen hoort, maar ook voelt.’