Welkom op de Olympische Spelen van 4 Sport. Geen stadion vol juichende supporters, geen medailles van goud, zilver of brons, maar wel volle agenda’s, zware inspanningen en elke dag kleine overwinningen.
Iedere schooldag is een competitie: sommige lessen voelen als een sprint, andere als een marathon zonder duidelijke eindmeet. Soms moet je samenwerken in een team, soms sta je er alleen voor, en af en toe lijkt het alsof je een zevenkamp afwerkt nog voor de middagpauze. In wat volgt blikken de leerlingen van 4 sport terug op de afgelopen jaren. Ze vertellen hoe zij deze “wedstrijden” hebben ervaren. Welke hindernissen ze moesten overwinnen, welke medailles ze behaalden en waar ze sportief het verschil maakten.
‘Elke dag sta ik op wetende dat ik mijn grenzen ga moeten verleggen. Ik ben deze richting gestart toen ik nog geen handenstand kon, nu gaat dat vanzelf. Maar dat is niet het enige! Van plankenkoorts hebben en niet voor de klas durven staan naar lesgeven aan een groep kinderen.
Ik ben er ook achter gekomen dat het veel moeilijker is dan dat het lijkt. Doordat je al veel sport op school is de echte uitdaging het kunnen combineren met je hobby’s. Ik ben zelf even moeten stoppen met voetballen omdat ik elke dag vermoeid thuiskwam en dan nog mijn huiswerk moest maken. Ik heb leren doseren. Nu heb ik alles onder controle.
Ik geef mezelf een medaille voor het overwinnen van angsten en het verleggen van mijn grenzen!’
Xabi Bryssinck
‘Wij, als leerlingen uit 4 sport, gaan op sportstages. Ze vertellen ons een paar weken op voorhand welke activiteiten er op de planning staan. Sommige activiteiten zijn spannender of enger dan andere. Toen ik te horen kreeg dat we door donkere grotten moesten kruipen met bijna geen licht en weinig plek dacht ik toch ‘Hoe ga ik dit doen?’. Zeker voor iemand met claustrofobie was dit een grote uitdaging. Toen het eindelijk zo ver was en we onze vuile kleren en onze helmen aanhadden was het tijd om naar de grot te gaan. We hadden eerst een kleine beklimming tot we er eindelijk waren wat de stress toch nog erger maakten. We kregen nog de laatste tips en tricks te horen voordat we eraan begonnen. In groepen van 5/6 personen vertrokken we. Met veel gegil, gelach en doorzetting waren we na een uur uit de grot. Wat een opluchting: mijn angst overwonnen! Voor de echte durvers kon je daarna nog een smallere grot ingaan waar geen licht was. Die heb ik toch overgeslagen.
Ik geef mijzelf een medaille voor het doorzettingsvermogen dat ik, niet alleen tijdens deze activiteit, maar ook tijdens alle andere zware sportlessen, getoond heb de voorbije jaren in de sportrichting.’
Elise Constant
‘Mijn grootste overwinning is de tijgersprong. De tijgersprong is een sprong over een plint waarbij je met je benen gespreid over een plint moet springen. In het 1ste middelbaar lukte het mij niet om erover te geraken, ik had moeite met krachtig afstoten, daardoor faalde ik telkens. In het 2de middelbaar ging het al beter maar lukte het me nog steeds niet. Ik gaf echter niet op en bleef erin geloven. In het 3de middelbaar ging plots beter: ik was veel gegroeid, mijn spieren waren sterker en mijn motivatie was ook heel anders.
In het begin van het 3de middelbaar lukte het mij net niet, ik bleef oefenen, keer op keer. Aan het einde van het 3de middelbaar was het zover, het moment waar ik al 4 jaar op wachtte. Ik nam een krachtige aanloop, zette met 2 voeten krachtig af op de springplank en vloog als een tijger over de plint en toen brak de emotie los, eindelijk het moment dat ik het kan. Nu in het 4de middelbaar, spring ik over de plint alsof ik het al heel mijn leven doe. En dit is wat de sportrichting met je doet: je wordt gevormd. Van een kleine jongen die veel moeite heeft met bepaalde onderdelen naar een grote puber die nooit opgeeft.’
Thor de Boey
‘Wat heel typisch is aan de sport richting is de hechte band die ontstaat doordat je leert omgaan met elkaar en op elkaars sterktes kan steunen. Doordat iedereen goed is in een andere sport helpen we samen om elkaars doelen te bereiken en samen vooruit te geraken. Samen verdienen we een medaille van hechtste klas.’
Marie De Roos
‘Als me gevraagd wordt naar wat ik heb bereikt in deze richting, dan weet ik niet waar te beginnen. We hebben zoveel geleerd de afgelopen jaren. Niet alleen van de leerkrachten maar ook van elkaar. Ik heb geleerd dat ieders verhaal anders is, dat iedereen het leven door een andere bril bekijkt.
Ik merk dat ik veel meer kan dan ik ooit dacht: ik heb meer doorzettingsvermogen, ervaar minder angsten en heb meer kwaliteiten ontwikkeld voor alle sporten. Ik ben supertrots op mijn klas. Omdat we allemaal hetzelfde traject aflegden, vonden we bij elkaar altijd steun. We hebben heel veel moois meegemaakt en bereikt. Maar wat misschien nog het allerbelangrijkste is: ik ben trots op mezelf. Dat ik dit allemaal op mijn manier en op mijn tempo heb bereikt en dat ik sta waar ik nu sta. Wat ik onthoud is: waar een droom is, is een weg.’
Axelle Fransen
‘Ik zit nu in het laatste jaar sport op Broederschool Stekene, waarvan ik 1 jaartje heb gedubbeld, maar zeer blij ben dat ik deze richting niet heb opgegeven. De leerkrachten hebben me een tweede kans aangeboden die ik met beide handen heb aangenomen. Ze hebben me laten inzien dat ik véél meer kan dan wat ik van mezelf liet zien en veel meer kwaliteiten in me had. Ik werd direct in een klasgroep gegooid die elkaar steunden en zo gehecht was en is aan elkaar. Elke dag wordt onze band groter en die met de leerkrachten ook. Wat kan ik zeggen: we zijn de favorietjes 😉.
Het leukste aan deze richting vind ik dat we, buiten de interessante theorie over het lichaam tijdens anatomie, ook nieuwe fysieke dingen bijleren waarvan je zeer trots wordt als ze lukken. Ik denk bijvoorbeeld aan toestelturnen aan de rekstok, sprongen over de plint, of atletiek om je conditie te verbeteren, en nog zoveel andere dingen die we leren. Naast het dingen bijleren, krijgen we ook verantwoordelijkheid onze kant toegeschoven, zoals sportles geven aan andere klassen en kleine kindjes, of de scholenveldloop in Stekene mee helpen organiseren. Op deze momenten voel je je gewoon zoveel meer dan een gewoon studentje, en dat maakt deze richting pas echt fantastisch.
Uiteindelijk wil ik mezelf een grote medaille geven omdat ik mezelf heb teruggevonden en zowel mentaal als fysiek ben gegroeid.’
Amy Van Genechten
‘De driedaagse is een moment waar ik altijd naar uitkijk. Het zijn drie dagen waarin we met de klas weggaan, drie dagen weg van huis. We doen niet alleen makkelijke spelletjes, maar we verleggen ook onze grenzen. Vorig jaar zijn we op Ardennenstage geweest en hebben we veel leuke activiteiten gedaan waarvoor je echt durf nodig hebt, zoals grotten verkennen, een hoogteparcours, kajakken en mountainbiken.
We zijn niet zomaar een klas, we zijn een groep. Een groep waarin iedereen zich thuis kan voelen en waarin we goed met elkaar overeenkomen. We kunnen onszelf zijn bij elkaar. Dat heb ik ook bij mezelf gemerkt: ik ben echt open gebloeid. Als ik kijk naar wie ik was in het eerste middelbaar en wie ik nu ben, zie ik dat ik veel opener ben geworden. Ik voel me thuis in deze groep. Ik geef mezelf een medaille voor de persoon die ik vandaag ben geworden.’
Chelsey Van Wabeke
‘De afgelopen 4 jaar in de sportrichting zijn er veel mooie momenten geweest zoals uitstappen met de klas, 3-daagse, lachen met vrienden en nog zo veel meer, maar niet alleen dat ook moeilijke en zware momenten zoals uitdagende lessen sport en moeilijke lessen in de klas. Maar op zulke momenten is de klas er voor elkaar en dat toont wat voor een hechte groep we zijn. We leren leidersfiguren te zijn en goed samen te werken. Want samen lukt alles beter. Samen honderden kinderen over de meet helpen tijdens de scholenveldloop, samen door donkere grotten kruipen, samen lachen op de bus onderweg naar zwemmen en vooral samen door moeilijke tijden.
Dus die medaille? Die is voor ons allemaal.’
Axelle Vercauteren
Door leerlingen van 4Sport
