Oud-burgemeester van Stekene Arnoud Heyse (86) kijkt terug op een rijk en bewogen leven. Naast zijn engagement als schepen, OCMW-voorzitter en burgemeester bouwde Arnoud een succesvolle internationale voedingshandel uit. Zijn levensmotto bleef altijd hetzelfde: ‘Neem je verantwoordelijkheid’.
‘Ik groeide op in een warm gezin met zes kinderen en beleefde een zorgeloze jeugd,’ vertelt Arnoud. ‘Wij woonden in de Statiestraat, met de Gelaagputten als onze speeltuin. Samen met mijn broer Herman verkenden we de natuur en haalden allerlei kattenkwaad uit. Met een katapult ‘vochten’ wij zelfs tegen andere wijken.’
Vader Abdon speelde een belangrijke rol in zijn opvoeding. ‘Hij was streng en rechtvaardig, maar tegelijk mild en soepel. Dat heeft mijn karakter gevormd. Zolang we ons aan de regels hielden, genoten we veel vrijheid. Ik herinner me dat ik ooit op de kermis in de botsauto’s zat en plots een tik op mijn schouders voelde. Het was mijn vader, die me eraan herinnerde dat ik het afgesproken uur ruimschoots had overschreden en meteen naar huis moest.’
Zeevaartschool
‘Ik droomde ervan naar de zeevaartschool te gaan, maar het is er nooit van gekomen,’ zegt Arnoud. ‘Ik volgde de richting Latijn-Wiskunde aan het atheneum in Sint-Niklaas, na het 5de middelbaar gaf ik er de brui aan. Ik kon aan de slag als bediende bij autoproducent Chrysler in Antwerpen, deed daarna mijn legerdienst in Nijvel en Elsenborg, en werd vervolgens vertegenwoordiger bij Edeltricot van de firma Verbreyt in Sint-Niklaas.’
Via zijn vriend Gilbert De Rijbel kwam zijn maritieme droom toch nog uit. ‘Ik werd bediende in zijn agentuur van ingemaakte vruchten en visconserven. Ik kreeg er kansen om mij te ontwikkelen op alle gebieden. Een lang verhaal kort: nadat ik eerst medeaandeelhouder werd, nam ik de agentuur over en ging voor eigen rekening werken. Oorspronkelijk gevestigd in de Leysstraat, hartje Antwerpen, verhuisden we nadien met onze firma ‘Harto’ naar de Vlaamse Kaai. Met 12 medewerkers importeerden wij noten, dadels en vooral Nieuwe Wereldwijnen waaronder Kaapse wijnen. Op mijn zestigste ging op pensioen en verkocht ik de zaak.’
Racisme is mij vreemd
Dankzij zijn werk reisde Arnout de wereld rond. ‘Ik kwam vaak in Algerije, Marokko, Tunesië, Senegal en Zuid-Afrika, en herinner me nog sprinkhaanplagen en zandstormen in de Sahara. Ik genoot van de Afrikaanse gastvrijheid en leerde hun cultuur en gebruiken kennen. Weet je, racisme is mij altijd vreemd geweest.’
Ook Australië en de Verenigde Staten stonden op zijn reislijst. ‘Met de auto reden we driemaal doorheen Amerika. Wat daar vandaag gebeurt, stemt me somber. Donald Trump is een ongeleid projectiel en richt enorme schade aan. Ik ervaarde Amerikanen altijd als open en gastvrije mensen. Het imago van de VS is sterk veranderd, al mogen we niet vergeten dat een groot deel van de bevolking het oneens is met zijn gedachtegoed.’
Balans privé en werk
Politiek engagement kreeg Arnoud met de paplepel mee. ‘Ik trad in de voetsporen van mijn vader die burgemeester van Stekene was van 1965 tot 1976 voor de partij Gemeentebelangen, ontstaan uit een groep van niet-partijpolitiek gebonden mensen met een duidelijke Vlaamse inslag. Ik bekleedde diverse mandaten, met volle goesting en inzet, van 1986 tot 1988 was ik zelf burgemeester. De politiek slorpte behoorlijk wat van mijn tijd op, de balans tussen werk en privé was soms moeilijk. Geld speelde daarbij nooit een rol. Als burgemeester verdiende je toen zo’n 1.000 euro per maand. Gelukkig is dat vandaag anders.’
Zijn betrokkenheid bij de politiek vertrok altijd vanuit verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid. ‘Ik zette mij in voor een gemeente waarin alle Stekenaars zich konden herkennen. In 2020 stopte ik met de politiek om plaats te maken voor de jonge generatie, onze zoon Antoon zetelt sinds de verkiezingen van 2024 in de gemeenteraad. Dat maakt me trots.’
‘Toch zie ik met lede ogen hoe weinig jongeren zich nog aangesproken voelen door de politiek. Dat is een probleem op alle niveaus. Zelf blijf ik op de achtergrond betrokken bij Gemeentebelangen. Als men mijn mening vraagt, geef ik die graag.’
Lando Norris
‘Via tijdschriften en televisie volg ik de (wereld)politiek nog altijd aandachtig. Ik lees graag – momenteel ‘Alkibiades’, de historische roman van Ilja Leonard Pfeijffer – en houd mijn geest lenig met schaken, sudoku’s en cryptogrammen. Je vindt me ook in de petanqueclub. Voorts ben ik actief in d’Euzie en bij het magazine Tiecelyn. Ik heb de wereld gezien en veel meegemaakt, maar Stekene blijft voor mij het dorp van mijn hart.’
‘Op 12 februari 2026 vierden mijn vrouw Vera en ik onze zestigste huwelijksverjaardag. We zijn dankbaar voor onze kinderen en kleinkinderen. En sinds kort hebben wij zelfs een wereldkampioen in de familie. Mijn zus Hilde is de grootmoeder van de Britse Formule-1 coureur Lando Norris. Wat weinig mensen weten: zijn vader Adam reed als wielrenner ooit mee in een wedstrijd in Belsele. Toen hij ten val kwam werd hij geholpen en verzorgd door Ciska – dochter van Hilde – die aan het parcours woonde, de rest is geschiedenis.’
Arnoud Heyse maart 2026
Quote:
‘Vanuit mijn politiek engagement wilde ik in de eerste plaats verantwoordelijkheid nemen, helemaal in de filosofie en het gedachtengoed van mijn vader.’
Arnoud Heyse
