Ik ben een trotse inwoonster van de Komiezenstraat. Aan het einde van een drukke straat, bijna aan de grens met Nederland, rijdend vanuit het centrum van Stekene, hoeft u alleen maar linksaf te slaan. Het verkeer wordt stiller. De auto’s verdwijnen. En plotseling begint een andere wereld. De Komiezenstraat.
De naam is volgens lokale overleveringen afgeleid van het oude woord komiezen, dat douaniers of grenswachten betekent. Er is geen betere plek voor een dergelijke benaming: Stekene heeft altijd in de schaduw van de grens geleefd.
Ik woon hier al meer dan twaalf jaar. Lang genoeg om te weten dat de unieke aard van deze plek niet alleen wordt bepaald door de stilte of de nabijheid van het bos. Hoewel die hier onmiskenbaar aanwezig zijn.
In de lente begint de dag vroeg. Te vroeg, naar hedendaagse maatstaven. Al om vier uur ’s ochtends nemen de vogels in het nabijgelegen bos de rol van wekker over. Open raam – einde slaap. Gesloten raam – compromis met de natuur.
In de zomer ademt het bos intenser. Het ruikt naar vers gras, vocht en groen. Hier komen geen uitlaatgassen of stedelijke smog. Er is geen doorgaand verkeer – alleen degenen die hier wonen of zijn uitgenodigd, komen hier.
Maar Komiezenstraat is niet alleen ruimte. Het zijn ook mensen.
Twee speelplaatsen vormen het natuurlijke centrum van de wijk. De ene is klassiek – schommels, glijbanen, kindergeluid. De andere is meer open en nodigt uit tot beweging en improvisatie: fietsjes rijden rond het plein, kinderen rennen, springen en bedenken hun eigen spelletjes. Volwassenen blijven even staan. Het gesprek begint met het weer en eindigt met belangrijkere zaken.
Een paar keer per jaar komt de gemeenschap officieel bijeen. In juni organiseert comite Komiezenstraat een quiz en een gezamenlijke barbecue. Er zijn tafels, eten en gelach. Als er een belangrijk sportevenement is, kijken we samen naar de wedstrijd, zittend op het gras. Zonder scheiding. Eén team, één aanmoediging.
In de herfst vertraagt het tempo. In de winter straalt de wijk van de verlichting. Honderden, eigenlijk duizenden lampjes verschijnen op huizen, bomen en bloembedden. Vorig jaar won Komiezenstraat de titel Warmste Buurt van Stekene. Gezien de betrokkenheid van de bewoners is dat niet verwonderlijk.
Ook hier wordt er gewacht op de kerstman. Met zwarte Pietjes. En als het De Buitenspeeldag is voor de kinderen wordt de straat afgesloten en is de hele middag van hen. Het is luidruchtig, vrolijk en veilig.
Op de tweede vrijdag van december komen de bewoners samen met fakkels en trekken ze samen door de buurt. De mars eindigt bij kampvuren. Er is glühwein, er wordt gepraat en gelachen. Is het koud? Niemand let daarop.
Want Komiezenstraat is niet alleen een straat. Het is een manier om samen te zijn.
