Afgelopen kerstdag vierde Elisabeth De Vos haar 95ste verjaardag. Ze groeide op in Puivelde, kreeg verkering met Omer Blommaert met wie ze verhuisde naar Kemzeke. Een hele ommekeer voor Elisabeth: ‘Ik wist niet eens waar Kemzeke lag.’
‘We waren met 5 kinderen thuis, ik had nog 1 zus en drie broers. Ze zijn helaas allemaal al gestorven. Mijn vader was een boer, hij is 90 geworden. Op mijn veertiende ging ik werken in Sint-Niklaas in de textielsector. Eerst was ik dertig jaar actief bij Vanhee in de Landbouwerstraat, een bedrijf met een tiental werknemers gespecialiseerd in handschoenen. We breidden de handschoenen toen nog manueel, van machines was geen sprake. Ik werd betaald per stuk.’
‘Na het faillissement van Vanhee stapte ik over naar de breifabriek van Etienne Leunen in de Nauwstraat in Belsele. Daar werkten we met triplockmachines. Dit zijn machines met drie spoelen en drie naalden, ideaal om een mooie en sterke zoom te maken. Ik ben er gebleven tot mijn pensioen, uiteindelijk heb ik voor slechts twee ‘bazen’ gewerkt.’
Omer gestorven
Elisabeth kende de nodige beproevingen in haar leven. ‘Ik kreeg een miskraam toen ik vier maanden zwanger was, nadien ben ik kinderloos gebleven. Mijn man Omer was aan de slag bij SVK, Scheerders Van Kerckhoven, in Sint-Niklaas. Hij is vroeg gestorven, net als twee anders werkmakkers, wellicht door het inademen van schadelijke stoffen bij het mengen van verven. Nadien ben ik hertrouwd met René Vandenbossche, die helaas plots is overleden.’
Warme buren
Het duurde heel wat jaren voor Elisabeth – ook wel Bet, Lies of Liesbeth genoemd door de vrienden – zich thuis voelde in Kemzek. ‘Ik kende hier niemand, ik moest enorm wennen aan de nieuwe omgeving. Zoals gezegd, ik wist niet eens waar Kemzeke lag. Maar nu zou ik hier voor geen geld van de wereld nog weg willen. Ik word door zoveel mensen in de watten gelegd, in de eerste plaats door mijn naaste buren Luc en Nadine. Zij komen dagelijks kijken hoe het met mij gaat, ze ondersteunen me op alle vlakken. De hond van Luc en Nadine is een onbetaalbaar gezelschap waar ik heel erg van geniet. Ook met buurvrouwen Maria Temmerman en Liliane Blommaert onderhoud ik nog goede contacten.’
Griekenland, Italië, Oostenrijk, Zwitserland: Elisabeth trok er regelmatig op uit doorheen Europa. Dat ligt nu wel even achter de rug, maar actief blijven is haar devies. ‘Ik heb godzijdank nooit iets ‘gemankeerd’, op een longontsteking na twee jaar geleden. Ik heb altijd een goed conditie gehad, tot vorig jaar spitte ik mijn tuin zelf om en de was doe ik nog zelf. Als het weer het toelaat wandel ik naar de beenhouwer of laat ik mijn haar verzorgen bij de coiffeur. Ik krijg gelukkig ook de nodige poetshulp om mijn huis te onderhouden.’
Nationale StrijdersBond
Elisabeth haalt twee medailles uit een doos. ‘Ze werden me uitgereikt door de Nationale StrijdersBond, ik was lange tijd actief in het comité in Kemzeke, met Erik Van Landeghem als voorzitter. Ik was de penningmeester en hielp met diverse activiteiten zoals de jaarlijkse smeerdag en de 11-novemberviering. Voor ik hem leerde kennen was Omer ‘opgeëist’ door de Duitsers om gedwongen te gaan werken in fabrieken.’
Scherp geheugen
De computer en het digitale gebeuren is niet meer aan Elisabeth besteed. ‘Ik mis het ook niet. ’s Morgens zet ik de radio aan dan is er meteen leven in huis. Ik kijk graag naar een film, en af en toe lees ik nog een roman. Ik heb alles, ik ben tevreden met mijn leven, ik beschik over een scherp geheugen, dat is veel waard. Omringd worden door lieve buren is het mooiste geschenk dat je kan krijgen. Nee, verhuizen naar een appartement, dat is niets voor mij, ik blijf hier in de Molenstraat wonen.’
Quote:
‘Ik heb altijd een goed conditie gehad, tot vorig jaar spitte ik mijn tuin nog om en de was doe ik zelf. Zo lang het kan wil ik actief blijven.’
Elisabeth De Vos
