Als jonge snaak was ik een fervent supporter van voetbalclub Klauwaerts Kemzeke, toen nog spelend in de Vlasrootstraat. Eén van mijn ‘idolen’ was ‘De witte Calle’ – alias Hilaire Calle – die als rechtsbuiten zijn flank afdweilde en ballen voor het doel slingerde. Hilaire (86) is altijd sportief gebleven, vrijwel dagelijks maakt hij nog een wandeling van anderhalf uur. Bij een kopje koffie halen we herinneringen op.
Hilaire kende een gelukkige jeugd samen met zijn broer Werner. Ze groeiden op in Sint-Pauwels, vader René Calle was vlasser. ‘We mochten onze gang gaan, kregen veel vrijheid en daar ben ik mijn ouders altijd dankbaar voor gebleven. Het vormde mijn karakter, ik voel me nog steeds vrij om te zeggen wat ik denk. Ik heb altijd mijn ‘plan getrokken’, die instelling heeft me vooruit geholpen.’
Na de lagere school in Kemzeke – met onder meer meester Steyaert – volgde Hilaire de vakschool richting elektriciteit en kon nadien aan de slag bij Cyriel Van Overloop in Stekene. ‘Toen ik 20 was moest ik in het leger. Met bravoure zorgde ik ervoor dat ik in Heverlee gestationeerd bleef en niet in Duitsland. Bovendien wist ik mijn luitenant te overtuigen dat ik de geschikte kandidaat was om monitor te worden, ik leerde soldaten met camions rijden. Een heerlijke tijd, ik weet nog dat we in een colonne van 20 vrachtwagens naar Durbuy reden. Op het marktplein draaiden we er om en keerden terug naar Heverlee.’
Speelvogel
Na zijn legerdienst werkte Hilaire nog drie jaar in Sint-Niklaas waar hij het vak echt leerde door het aanleggen van elektriciteit in appartementen. ‘Toen – in 1963 – vond ik de tijd rijp om een eigen elektriciteitswinkel te openen in de Hoekstraat in Kemzeke, samen met mijn echtgenote Christiane. Ik leerde Christiane kennen in cinema Rio in Stekene. We zaten meestal op de voorste rijen en ik herinner mij nog dat mijn vrienden me ‘een speelvogel’ vonden.’
‘In onze winkel verkochten we alle mogelijke elektrische toestellen van radio’s en televisies tot wasmachines en droogkasten. Het was de tijd dat de televisie zijn intrede deed, het plaatsen van antennes hoorde bij onze service. Wij kochten onze toestellen en apparaten bij de groothandel en waren niet-merk gebonden. Bovendien waren wij ook als onderaannemer aan de slag, vooral voor bouwfirma De Wachter die woningen neerzette in diverse nieuwe wijken. Toen ik 60 jaar was, zijn we gestopt en hebben de zaak gesloten.’
Schat van een vrouw
‘Ik was gelukkig getrouwd met Christiane, een schat van een vrouw, die helaas overleden is in 2022. Christiane runde niet alleen de winkel maar ze was vooral ook een zorgzame moeder voor onze vijf kinderen Sabine, Martine, Christine, Caroline en Gert. Ons huwelijksfeest was er helaas één in mineur, drie dagen voordien verongelukte de vader van Christiane. En ook mijn moeder is jammer genoeg op vrij jonge leeftijd overleden aan de gevolgen van een verkeersongeval.’
Vriendengroep
Zoals gezegd: sport loopt als een rode draad doorheen het leven van Hilaire. Vanuit het toenmalige scholierenelftal groeide Hilaire meteen door naar het eerste elftal van Klauwaerts Kemzeke waar hij tien jaar deel van uitmaakte. ‘Op mijn dertigste hing ik mijn schoenen aan de haak, later liet ik me weer overhalen om mee te spelen met de veteranen, een gezellige groep vrienden met wie ik veel plezier beleefde.’
In zijn woonkamer – met uitzicht op de kerktoren van Kemzeke – toont Hilaire me een geïllustreerd boek, ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van de club, met een foto uit het seizoen 1961-1962 met ‘de witte Calle’ en vele andere spelers van toen. Maakten onder meer deel uit van het elftal: Marcel Jacobs, André Verhelst, René Raemdonck, Piet De Clercq, Werner Vereecken, Werner Calle, Cyriel Robyn. Op de foto staan ook voorzitter Pierre Weyn en trainer Alex De Block. ‘Van dat elftal is, voor zover ik weet, enkel nog Sylvain De Block in leven. Iedere keer denk ik: weer een kameraad overleden, er komt geen andere in de plaats.’
Van Tourmalet naar Alpe d’Huez
De sportmicrobe – zowel actief als passief – was de aanleiding voor mooie verhalen en onvergetelijke reizen. Hilaire schudt de ene sterke anekdote na de andere uit zijn mouw. ‘Onze buurman was de flamboyante Edgar De Maere, ooit sportbestuurder van een professionele wielerploeg maar net zo goed ook uitbater van dancing Pondorosa. Met Edgar zijn we een aantal keren gaan kijken naar de Ronde van Frankrijk, onder meer zagen we de renners op de Tourmalet of Alpe d’Huez. Op één van die vakantietochten waren we met twee auto’s onderweg en op de ring van Parijs verloren we elkaar uit het oog. Van een gsm was nog geen sprake, pas in Bordeaux zagen we mekaar terug. Met Edgar woonden we ooit een wedstrijd van voetbalclub Arsenal in Londen bij, we maakten toen nog de overtocht met de boot. Onderweg naar huis vielen we zonder benzine maar Edgar had helaas geen geld op zak…’
‘Ik bewaar ook dierbare herinneringen aan een vriendengroep met wie ik op zondagmorgen één of meerdere pintjes dronk bij café Malpertuus. Onder meer Marc De Belyer en Dirk Bracke maakten er deel van uit. Veel vrienden zijn weggevallen, gelukkig word ik omringd door mijn kinderen en kleinkinderen. Zoon Gert woont vlakbij, we eten elke dag samen, maar ook met de andere kinderen breng ik mooie uren door. Sudoku en cryptogrammen zijn een dagelijkse activiteit en ’s middags wandel ik richting Sint-Pauwels of Stekene, langs de Heirweg of de Stekenestraat. Ik hou van de natuur maar vooral ook vind ik het fijn om onderweg een babbeltje te slaan. Door te wandelen blijf ik bovendien in conditie. Bedankt voor jouw bezoek!’
Quote:
‘Met vrienden gingen we vaak naar cinema Rio in Stekene. We zaten meestal op de voorste rijen en ik herinner mij nog dat ze me ‘een speelvogel’ vonden.’
Hilaire Calle
