Op zondag 15 november 2025 werd het ‘accordeonbos’ (ter hoogte van Koornaarstraat in Stekene) onder ruime belangstelling geopend. Het bos is een eerbetoon aan dorpsgenoot Rudy Van Eetvelde, een man die zijn hele leven lang muziek, eenvoud en warmte meedroeg. Het accordeonbos wordt beheerd door Natuurpunt Waasland. Gert Laureys, voorzitter Natuurpunt Waasland, kern Noord schetst de levensloop van Rudy Van Eetvelde.
‘Rudy groeide op in de bossen van de Voorthoekstraat, als jongste van drie.
Die bossen waren zijn speelplein: ravotten tussen de bomen, wegvluchten voor boer van Guyse, noten rapen, knuppelen en allerlei kleine deugnieterij tot Meetjen het doorhad en de buit snel gebundeld werd. Die kindertijd in het bos heeft hem nooit meer losgelaten.’
‘Al op zijn vijfde jaar ontdekte hij iets dat zijn leven zou kleuren: accordeon. Hij speelde zoveel en zo luid dat zijn moeder hem vriendelijk naar de achterste kamer stuurde. Maar hij bleef oefenen: uren, dagen, jaren.’
‘Iedere dag reed Rudy met zijn Zundapp-brommer naar SVK, zijn vaste werkplek tot aan zijn pensioen. En daarnaast speelde hij overal waar mensen samenkwamen: trouwfeesten, jubilea, kermissen, carnavalstoeten, verjaardagen, voor ouden van dagen. En wanneer hij er zin in had, dweilde hij gewoon de kermis af met zijn trekzak. Rudy zei altijd: ‘Een accordeon heeft een ziel en spreekt tot wie wil luisteren.’ Bij hem kon je dat horen.’
De Pekton
‘In 1981 opende Rudy opnieuw De Pekton, twaalf jaar lang een ontmoetingsplek voor iedereen. Hij bouwde een tent op de jaarmarkt, tot het te zwaar werd en het feestcomité de fakkel overnam. In zijn café vonden veel verenigingen een thuis. Zo ook zeevissersclub De Zeekrab, die hem de liefde voor de zee bijbracht. En Rudy ging mee, zelfs al kon hij niet zwemmen. Met de boot, naar de Noordzee, naar Ierland… altijd met zijn accordeon.’
‘Hij reisde ook mee met de tent naar Duitsland, waar hij net zo graag speelde. En zo werd hij niet alleen in het Waasland, maar ook ver buiten de regio een bekende accordeonman. In 2000 organiseerde hij in de Hellestraat een heus accordeonfestival, met bekende muzikanten. Een dag waar hij terecht trots op was.’
De accordeonist die uit het hart speelde
‘Er kwam ooit een stille periode, maar de muziek bleef in hem leven. Hij was bescheiden, misschien té bescheiden. Hij zei vaak: ‘Er zijn er altijd die beter spelen.’ Maar iedereen wist: Rudy kon gerust tussen de groten staan. Hij speelde niet van papier. Hij speelde uit zijn hoofd en uit zijn hart. ‘Hupla’, zei hij dan, en weg was de spanning.’
Iedereen een eigen naam
‘Rudy gaf alles en iedereen een eigen naam: zijn BMW-moto was het ‘petroliestel’, zijn caravan de ‘kartonnen doos’ en zijn accordeon zijn ‘trekzak’. De laatste jaren vond hij zijn ritme helemaal terugspelend in Kasterlee, Postel en vele andere plaatsen. Daar ontmoette hij Guy en Magda. Met Magda trok hij heel Nederland door, op zoek naar oude accordeons die hij dan weer helemaal op punt zette. Samen maakten ze uitstapjes en wandelingen. En tijdens die wandelingen viel iets op: steeds meer bos was afgesloten, verdwenen of versnipperd.’
Zijn laatste wens
Rudy had geen kinderen en was nooit getrouwd. Maar hij had een groot hart en een heel duidelijke wens: zijn vermogen moest naar Natuur en Bos gaan, hier in onze eigen streek om nieuw bos te kopen of te planten. Bovendien moest het bos toegankelijk zijn voor iedereen, met een bank om even te mijmeren en met de naam accordeonbos, een plek waar de natuur zelf muziek mag maken. Wij danken Rudy voor dit prachtig geschenk aan onze gemeenschap.’
Quote:
‘Een accordeon heeft een ziel en spreekt tot wie wil luisteren.’
Rudy Van Eetvelde
