Het was alweer de vierde (of was het de vijfde?) keer dat rapper DIKKE neerstreek in Stekene voor Crammerock, maar routine? Geen sprake van. ‘Spelen op Crammerock is iets waar ik echt naar uitkijk. Het is telkens dezelfde energie, een en al enthousiasme. Vanwaar dat komt? Geen idee. Misschien zit het in de mensen van Stekene, misschien in het publiek dat van overal komt. Maar het is zeldzaam.’
Die energie kreeg nog een extra duwtje in de rug toen Kraantje Pappie samen met DIKKE het podium betrad. Een samenwerking die moeiteloos in de smaak viel bij het publiek. ‘In één woord: heerlijk,’ glimlacht DIKKE.
Zijn band met Stekene gaat terug tot enkele jaren geleden, toen hij al eens optrad in The Lakehouse. Dat was fijn maar toch is dat volgens DIKKE in niets te vergelijken met Crammerock. ‘Dit festival is uniek. Er hangt hier iets dat je nergens anders vindt.’
Gewoon doen
Voorbereiden doet hij niet met vaste rituelen of ingewikkelde schema’s. ‘Gewoon doen. Niet te veel nadenken. Je leert met de tijd hoe je je mentaal klaarstoomt, maar uiteindelijk draait het om ervaring. En op het moment zelf: gewoon doen.’
Turbulente zomer
De voorbije zomer was voor DIKKE een aaneenschakeling van festivals en optredens. ‘Heel turbulent. Ik heb nog geen tijd gehad om alles te laten bezinken. Het voelt alsof ik constant in werkmodus zit. Maar wat een zomer. Prachtig, eigenlijk.’
Tour en Nederland
Stilvallen zit er voorlopig niet in. ‘We hebben nog een paar shows, en in november trekken we op tour. Met stops in bijvoorbeeld De Vooruit en De Roma, en voor het eerst in Nederland met live band. Onder andere in Amsterdam. Dat wordt nieuw voor ons als team. Ik ben benieuwd hoe dat gaat voelen. Tot nu toe blijft België mijn basis. België is mijn alles. Het heeft me alles gegeven. En als het Belgische publiek je liefde geeft, dan is het echt. Echte dingen zijn moeilijk te vinden tegenwoordig.’
Ambities onder de radar
Over dromen en grootse plannen laat de rapper zich liever niet uit. ‘Ik spreek dat niet graag uit. Ik praat liever over de dingen die we al gerealiseerd hebben. Zo is het me altijd aangeleerd. Eerst doen, dan praten. Want iets beloven en het dan niet waarmaken, daar heb je niets aan.’
