The Sheiks, door sommigen omschreven als The Beatles van Stekene, schreven muziekgeschiedenis in de jaren ’60 en ’70. Op 31 mei 2025 stonden ze opnieuw op het podium in café Jagers- en Vissersrust. Maar wat schuilt er achter deze opmerkelijke comeback? Een gesprek met Laurent De Cauwer (75) en Paul De Rijcke (79).

Muzikale broederschap

De bezetting van The Sheiks bestond over de jaren uit zes leden: François Van Nielandt (zang, gitaar), Astere Vaerewijck (sologitaar), Robert Van Goethem (ritmegitaar), Laurent De Cauwer (basgitaar), Leo De Block (drums) en later Paul De Rijcke (gitaar, zang). Tijdens hun meest intense periode, vanaf 1965, vormden François, Leo, Laurent en Paul de harde kern. ‘Wij werden eigenlijk een soort broers’, zegt Laurent. Hij was pas 13 jaar oud toen The Sheiks het levenslicht zagen. Paul voegt eraan toe: ‘Ook Laurent zijn ouders speelden een grote rol. We werden echt familie.’

Wat hen uniek maakte? De discipline en toewijding. Laurent vertelt: ‘Paul, François en ik gingen elke zondagmorgen om 9 uur naar gitaarles bij Marcel Bossu, bekend gitarist uit het Antwerpse. Dat piekte wel, want dat was dan vaak na een optreden tot 3 uur ‘s nachts op zaterdag. Dit deden we minstens 5 jaar lang. En telkens als we na de gitaarles thuiskwamen, konden we onze voeten onder tafel schuiven bij mijn ouders. Zij waren voor ons een enorme steun.’

Van kelder naar kazerne

Paul herinnert zich zijn eerste ontmoeting met The Sheiks: ‘Ik speelde wat in de kelder met een ander groepje toen Leo binnenstapte. Hij had nog nooit van mij gehoord, ik nog nooit van hen. Daar kon hij toen trouwens niet zo mee lachen! Ik speelde een solo, en hij zei meteen: ‘Donderdag kom ik je halen voor de repetitie.’

Die repetities vonden plaats in een unieke setting: een oude danszaal, vroeger ‘Brouwershuis’, omgebouwd tot ‘De Ranch’ in de Molenbergstraat in Stekene. ‘Een balzaal als repetitieruimte, een geweldige geluidsinstallatie en allemaal Fender-gitaren op dat podium. Mijn mond viel echt open,’ glimlacht Paul.

Eén van hun vele hoogtepunten beleefden ze over de grens, in Duitsland, tijdens bataljonsfeesten in een militaire kazerne nabij Aken. ‘Twee dagen, 1200 mensen in een tent. We speelden ‘Happy Together’ als soundcheck. Aan één nummer hadden wij genoeg. Wat dit optreden zo speciaal maakte, is dat onze foto’s èn de affiches reeds uitgedeeld waren tijdens de soundcheck. Toen de echte set begon, stond de tent al op z’n kop. De speakerboxen stonden letterlijk te deinen van de mensenmassa,’ vertelt Laurent met glinsterende ogen. ‘We overnachtten in stapelbedden van de kazerne. Puur avontuur. En toch bleven wij eigenlijk hele brave jongens!’

‘In die tijd speelden wij sets van 4 à 5 uur lang. En geen papier te bespeuren op het podium, we speelden alles uit het hoofd. Als ik er nu aan terugdenk, weet ik niet hoe we al de teksten en akkoorden konden onthouden,’ vertelt Paul.

Een ander memorabel optreden vond plaats samen met The Pebbles, net nadat die hun grote hit ‘Seven Horses in the Sky’ hadden gescoord. De twee bands wisselden elkaar af in blokken van een half uur tot een uur, en zo een hele avond lang. ‘We namen een risico met onze setlist. Dat was een idee van François, die durfde dat wel. Onze set begon rustig, met onbekendere nummers. Er was wat gemor in het publiek. Maar daarna kwam ‘Get Ready’, en het dak ging eraf. Het publiek begon zelfs te discussiëren over wie nu de beste band was. Geweldig,’ aldus Laurent.

Sterke achterban

Maar het succes kwam niet vanzelf. Een belangrijke katalysator was hun eerste manager, Achiel De Vos, een echte zakenman met een groot hart voor de jonge muzikanten. ‘Hij loodste ons binnen in allerlei concertzalen. Uit pure sympathie. Laurent had ooit een gitaar (zijn eerste Fender) besteld uit Amerika. Achiel is toen speciaal naar Antwerpen gereden om die op te gaan halen terwijl wij onderweg waren naar Mechelen voor een optreden,’ zegt Paul. ‘Die avond was voor mij alsof Sinterklaas langskwam,’ lacht Laurent.

‘Ik was nog geen 18 jaar, dus mocht officieel in geen enkele van die concertzalen binnen, laat staan op het podium,’ legt Laurent uit. ‘Mijn ouders zijn elk weekend meegegaan. Mijn moeder stelde zelfs voor dat Paul na de optredens bleef slapen, zodat hij niet telkens heel de weg van Stekene naar Axel moest doen op zijn brommer in het midden van de nacht.’

Uitdagingen

Uiteraard waren er ook uitdagingen. ‘We combineerden repetities met school, werk, optredens. Twee keer per week repeteren en even vaak optreden tot diep in de nacht, dat kruipt in je kleren. We waren magere gasten toen,’ herinnert Laurent zich.

Maar ook muzikaal durfden ze af te wijken van het gebaande pad. ‘We gooiden er soms nummers tussen die niemand kende, of coverden iets totaal anders, zoals ‘Nuages’ van Django Reinhardt. Dat deden we voor onze gitaarleraar Marcel. We wilden onszelf uitdagen,’ vertelt Paul.

Uiteindelijk werd de combinatie van werk, relaties en uiteenlopende verwachtingen het einde van The Sheiks. Maar als ze vandaag terugkijken, zouden ze het zo opnieuw doen. ‘Zonder twijfel. Direct,’ zeggen ze allebei in koor.

Wat ze geleerd hebben? ‘Praten. Altijd alles uitpraten en niets laten sluimeren. Niet via partners of tussenpersonen, maar rechtstreeks in gesprek gaan. Als iets niet goed zit, meteen uitspreken. Als we jonge muzikanten 1 gouden tip kunnen meegeven, dan is het wel dat,’ benadrukt Laurent.

Terug op het podium

Het idee voor het optreden op 31 mei begon in café ‘Jagers- en Vissersrust’, waar Laurent vaste klant is. De uitbaters Filip en Els hadden nog nooit van The Sheiks gehoord, maar enkele van de andere stamgasten wel en zo begonnen de verhalen terug boven te komen. Plots werd het een echt plan.

‘De verdienste dat we terug op het podium staan is van Paul,’ zegt Laurent. ‘Hij heeft al in 2023 het initiatief genomen, een verbindende mail gestuurd naar iedereen. Dat heeft het verschil gemaakt. Het zat al jaren in zijn hoofd.’ Paul schudt zijn hoofd en lacht: ‘Ze hebben het me niet gemakkelijk gemaakt, maar uiteindelijk heb ik iedereen toch warm gekregen voor een reünie. Helaas is François ongeveer een jaar geleden overleden, waardoor we serieus onze kluts kwijt waren. Het was een groot verlies. Maar we gaan er nu toch mee door.’

Voor het optreden hadden The Sheiks een uitgebreid repertoire van meer dan 30 nummers voorbereid. Naast Laurent, Paul en Leo, zong ook Peggy De Rijcke, Pauls dochter, mee. Muziek zit duidelijk in de familie.

FOTO:

Van links naar rechts: Paul, Leo, Laurent, François