Voor Nicky D’haen uit de Hellestraat in Stekene is kunst altijd een rode draad in haar leven geweest. Met een grootmoeder en moeder die beiden creatief waren, leek het bijna vanzelfsprekend dat ook zij zich artistiek zou ontwikkelen.
Vanaf de jonge leeftijd van zes à zeven jaar, was ze twee keer per week te vinden op de tekenacademie. Toen ze 14 jaar werd, startte ze haar opleiding publiciteit en fotografie aan het Coloma-Instituut in Mechelen. Daar leerde ze bovendien haar man kennen, die de hotelschool volgde. Haar interesse ging destijds vooral uit naar pentekeningen en houtskool.
Opnieuw beginnen in de klei
Het duurde tot haar veertigste voordat Nicky zich volledig in de wereld van keramiek stortte. Haar dochter Kaat, toen acht jaar oud, wilde graag beginnen met lessen pottendraaien bij een keramiekatelier en Nicky besloot mee te doen. ‘En zo ben ik in de klei gebold,’ vertelt ze.
Na een periode waarin ze even de kunst liet liggen, vond ze uiteindelijk haar eigen draai. Klei bleek voor Nicky niet alleen een uitlaatklep, maar ook een manier om rust te vinden. ‘Het gevoel van de klei aan mijn vingers, het gepruts, iets creëren uit een klomp op de draaischijf. Het geeft me een soort voldoening die ik nergens anders vind.’
Haar werkprocessen zijn intensief. Ze geeft een voorbeeld van hoe ze een schaal maakt: biscuitbakken duurt zes tot zeven uur op 950 graden, vervolgens twaalf uur afkoelen in de oven, daarna glazuren en opnieuw bakken op 1000-1100 graden, en dan nog eens twaalf uur afkoelen. Het blijft ook elke keer weer spannend hoe een werk uiteindelijk uit de oven komt. ‘Klei is toch steeds een tikkeltje onvoorspelbaar, en dat maakt het net zo boeiend.’
Geen hokjes
Nicky is begonnen met het draaien van schalen, maar haar werk groeide ondertussen met een collectie beelden. Ze experimenteert voor de afwerking van haar keramiek met verschillende poeders zoals mangaanoxide, koperoxide, kobaltoxide en ijzer, die een extra kleurdimensie toevoegen. Naast klei en glazuur maakt Nicky gebruik van verschillende materialen zoals houten balken, roestig metaal en zelfs kleine blokjes afvalhout. Bovendien schildert ze in verschillende stijlen en met allerlei types verf.
‘Ik maak graag vrouwelijke figuren, maar dan geen gewone,’ lacht ze. ‘Kunst hoort niet in hokjes.’ Het proces en het gevoel dat ze erin stopt, zijn voor haar het belangrijkste. Haar man helpt haar bij het in elkaar zetten van composities, al moet hij wel rekening houden met haar eigenzinnige visie.
Creatieve gemeenschap
Sinds een klein jaar is Nicky lid van kunstvriendenkring ‘Kei-tof-glas en vrienden’ uit Kemzeke, een groep kunstenaars die haar veel inspiratie en vriendschap biedt. Ze leerde de voorzitter van deze groep, glaskunstenaar Wannes De Ryck, kennen tijdens de zomerconcerten van 2023 in de Hellestraat. Via de kring nam ze deel aan een expositie en zal ze binnenkort opnieuw exposeren in de kerk van de Hellestraat (19-21 juli 2025).
QUOTE:
‘Het belangrijkste is je goed voelen tijdens het maken.’
