Bij (oudere) Kemzekenaren doet de naam Emilie Franckaert (98) zeker en vast nog een belletje rinkelen. Emilieke was jarenlang dè kokkin van feestzaal ‘De Kroon’, in de jaren ’60 en ’70 de ‘place to be’ in Kemzeke. Met haar fenomenale geheugen haalt Emilie nostalgische herinneringen op van Stieneke Sloef tot Mieke Van Kamillekes.
‘Ik ben geboren op 10 mei 1927 en groeide op als middelste van 5 kinderen, met een oudere broer en zus, en twee jongere zussen. Begin jaren ’40 volgden de meeste kinderen lager onderwijs waarna ze gingen werken. Dat was ook voor mij het geval en ik werd dienstmeid bij de toenmalige burgemeester Hilaire Bohyn’. Later was ik nog in dienst bij de familie Van Reeth in Sint-Niklaas.’
De Tweede Wereldoorlog liet een diepe indruk na. Op haar dertiende verjaardag viel Duitsland ons land binnen en werd België meegesleurd in de Tweede Wereldoorlog. Duitsers trokken met tanks en paarden door de Molenstraat, ook fietsen werden opgeëist…
Vrijersvoeten
Na de oorlog begaf Emilie zich op vrijersvoeten en leerde haar latere echtgenoot kennen. In 1949 trouwde ze met Jozef ‘Joos’ Audenaerd en namen hun intrek in een kleine woning in wat toen nog de Dorpsstraat werd genoemd, bijna ‘op den hoek van ’t dorp’. In 1950 werd zoon Rony geboren, een jaar later gevolgd door Viviane. ‘Joos kende een bewogen leven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij in een Duits werkkamp, nadien was hij onder meer aan de slag als seizoenarbeider ‘in de bieten in Frankrijk en in het vlas in Nederland.’
Eind december 1954 verhuisde het gezin naar ‘achter de kerk’, naar een nieuwbouwwoning van de maatschappij in de Napoleon Bohynstraat, waar Emilie bleef wonen tot haar overstap in 2013 naar een seniorenwoning in de Reinaertlaan. Samen met Joos genoot Emilie van het leven, ze maakten reizen naar Duitsland en Zwitserland, gingen op vakantie naar zee, ze fietsten samen, deden een terrasje of legden een kaartje. Joos overleed veel te vroeg in 1998.
Kookkunsten
Om wat geld bij te verdienen ging Emilie mee met een ‘kookasse’ naar trouwfeesten die nog vaak thuis werden georganiseerd. Emilie bleek een natuurtalent en al snel begon ze haar eigen weg te gaan. ‘Ik heb op alle mogelijke feesten gekookt. Ik was niet bang om te koken voor grote gezelschappen, ik durfde alles. Je moet dingen aanpakken, gewoon doen.’
Ook bij feestzaal ‘De Kroon’ was men maar wat blij dat Emilie zich over de keuken ontfermde. ‘Een (trouw) feest vergde enkele dagen voorbereiding, groenten kuisten en sneden we nog allemaal zelf, naast ook de schoonmaak van de vuren en de keuken. Ik kon goed uitrekenen hoeveel groenten we nodig hadden: één kilogram bonen was het equivalent voor 10 personen. Op den duur leer je dat allemaal. Met zijn feesten en wekelijke bals was De Kroon een begrip in de Wase horecawereld. Bovendien bood De Kroon als hotel ook overnachtingen aan, vooral voor werknemers van de kerncentrale in Doel, maar ook voor douaniers.’
Peut Braem
Na het overlijden van Joos bleef Emilie erg zelfstandig, dagelijks kookte en bakte ze voor haar kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en familie. Een warme thuis waar iedereen zich welkom voelde… Toen de gezondheid begon te ‘slabakken’ besloot Emilie, in overleg met haar kinderen, in 2021, haar intrek te nemen in wzc Sint-Jozef in Sint-Pauwels. De carrosserie was nog goed, maar op de mechaniek begon sleet te komen.
Waar geen sleet op zit is het geheugen van Emilie. Binnen een kort tijdsbestek passeren ‘bekende’ Kemzekenaren en markante gebeurtenissen de revue. Van Stieneke Sloef, Mieke Van Kamillekes tot Peut Braem, de smeerdagen van de schuttersvereniging en de voetbalclub, van het smokkelen van sigaretten en de ‘vlucht’ naar de Twistkapellekes tijdens de Tweede Wereldoorlog, tot haar korte ‘toneelcarrière’ bij ‘Vermaak na arbeid’…
Quote:
‘Ik heb op alle mogelijke feesten gekookt. Ik was niet bang om te koken voor grote gezelschappen, ik durfde alles. Je moet dingen aanpakken, gewoon doen.’
Emilie Franckaert
Met dank aan Rony Audenaerd, zoon van Emilie
